Karin van den Heuvel

Karin: me, myself and I

Op een mooie dag in mei, op Moederdag ( ik zou bijna 6 jaar worden), ging ik samen met mijn zus naar de ouderlijke slaapkamer. Daar sprong ik op het bed van mijn ouders om mijn versie voor Moederdag voor te lezen. Halverwege het versje zei ik: "Mama, ik hoor mezelf niet meer!”. Ineens was het geluid weg, helemaal weg. Iedereen was meteen in alle staten, onderzoeken volgden evenals een ziekenhuis opname, maar ze konden niks specifieks vinden. Ik was en bleef doof. Hoewel ik er zelf heel rustig onder bleef en niet zo bewust was van de consequenties van het doof zijn, kwam ik dit op latere leeftijd wel tegen.

Mijn ouders hadden het behoorlijk moeilijk met mijn doofheid. Als kind zag ik veel verdriet en besloot toen op jonge leeftijd dat ik ondanks mijn doofheid toch "horend” en vrolijk door het leven zou gaan. Onmogelijk natuurlijk, maar dat wilde ik toen niet toegeven. Dat heb ik pas een paar jaar geleden aan mezelf toegegeven. Ervoor kiezen om "horend” door het leven te gaan impliceerde ook dat ik HBO/WO opleidingen ging volgen zonder gebruik te maken van welke hulpmiddelen dan ook. Ik leefde voornamelijk in de horende maatschappij, had horende vrienden en deed aan van alles en nog wat mee, zoals het volgen van pianolessen. Het impliceerde ook het afslaan van het aanbod om voor de allereerste CI in aanmerking te komen. Alles in mij verzette zich tegen die, in mijn ogen, onnatuurlijke manier van horen. Ik was er ook nog niet klaar voor. Ik herinnerde mij enerzijds teveel van het echte horen en anderzijds was ik al "horend”. En instinctief reageerde ik ook erg rebels, omdat ik hunkerde naar acceptatie van mijn ouders en zolang zij dat niet konden, weigerde ik om te gaan horen.

Ik heb het geluk gehad dat ik na mijn opleidingen een baan aangeboden kreeg als projectleider bij een regionale sportorganisatie door mijn goede resultaten die de regionale pers niet waren ontgaan. Ook in die werksituatie heb ik jarenlang volgehouden om zonder tolk te kunnen werken. Op een gegeven moment had een landelijke sportorganisatie voor mensen met een beperking belangstelling voor mij en vroeg of ik interesse had om voor hen te werken. Dat had ik en daar werd ik na enkele jaren geconfronteerd met een fusie met een andere organisatie waar een andere dove medewerker werkzaam was die een tolk gebruikte. Tijdens gezamenlijke bijeenkomsten keek ik stiekem naar de tolk en ik ontdekte dat het handig was om daar gebruik van te maken. Sterker nog: ik moest toegeven dat ik er meer door meekreeg dan zonder tolk. Ik heb er toch nog een paar jaar overgedaan om aan mezelf toe te geven dat ik dit ook in mijn werksituatie nodig had. Immers…..ik had besloten om "horend” door het leven te gaan. En daar hoorde geen tolk bij… Toegeven dat ik toch een tolk nodig had om optimaal mee te kunnen draaien in de werksituatie, betekende voor mij doof worden. En doof worden betekende een nederlaag voor mezelf. Belachelijk maar waar. Ik had toen nog helemaal niet door dat ik bezig was om mezelf te worden! Ik had het geluk dat ik bevriend raakte met een collega die samen met mij een gebarencursus wilde volgen. En ik vond het leuk! Maar vooral ontdekte ik dat ik gewoon mezelf bleef, niet "dover” werd omdat ik een cursus Nederlands met gebaren ging volgen. Heel schoorvoetend zette ik een tolk in bij vergaderingen in mijn werksituatie. In plaats van "dover te worden” werd ik steeds meer mezelf. Ik had mezelf dus een horende identiteit opgeplakt. Deze identiteit heb ik nog jaren volgehouden. Toen ik mijn werkplek in de sportwereld verruilde voor de gezondheidszorg nam ik de tolken gewoon mee.

Ik heb het geluk dat ik goed kan liplezen. Nederlands is en blijft mijn moedertaal. Ik ben erg goed te verstaan en soms vragen mensen wel eens of ik uit het buitenland kom, dus blijkbaar horen ze wel iets, maar koppelen dit eerder aan een mogelijke buitenlandse achtergrond (wat niet verbazingwekkend is, ik ben vrij donker) dan aan mijn doofheid. Dit betekent dat ik gemakkelijk contact kan maken met mensen en dus ook goede contacten heb met collega’s. Echter…..ik kan ook heel goed verbergen als ik iets niet goed heb verstaan en kan situaties zodanig naar mijn hand zetten dat mensen niet door hebben dat ik ze niet helemaal verstaan heb.

Het tweede moment waarop ik ging nadenken over een CI was vlak voor de geboorte van mijn eerste kind, nu 14 jaar geleden. Ik wilde de eerste schreeuw horen van mijn kind en ik wilde het horen brabbelen en praten. Na wat inwendig geworstel ben ik het traject in gegaan en heb toen alle onderzoeken gevolgd. Totdat het moment kwam dat het ziekenhuis aangaf dat ik voor de operatie in aanmerking kwam…….. Nee, ik kon het niet, nog niet en blies de hele zaak af. Blijkbaar was en ben ik er nog niet klaar voor. Ik weet dat CI een hulpmiddel is. Ik weet niet wat CI mij brengt, in hoeverre ik weer zou kunnen horen. Ik ben veeleisend en zou met iets gebrekkigs moeite hebben. Met mijn herinneringen aan geluiden die ik nog steeds heb, vind ik het niet echt aantrekkelijk om iets mechanisch te horen. Misschien vordert de techniek, misschien ook niet. Maar ik heb een half leven erover gedaan om doof te worden, terwijl ik dat al was…….blijkbaar is het moment er dan ook nog niet om weer te gaan horen, zij het beperkt. Maar misschien besluit ik op een later moment wel anders.

Horend door het leven gaan als dove is een illusie en dus kwam er een moment dat deze illusie als een zeepbel uit elkaar spatte. Ik kreeg een burn-out. Tijdens mijn burn-out kreeg ik ondersteuning van een coach. Met behulp van deze coach leerde ik luisteren naar mijn eigen wensen en behoeften en volgde ik toen de 3 jarige opleiding tot counselor/coach. Op die opleiding heb ik met behulp van NLP en familieopstellingen heel veel geleerd en wilde ik het geleerde ook in de praktijk brengen en andere mensen helpen. Ik keerde ook weer terug in het arbeidsproces als beleidsmedewerker in de gezondheidszorg. Het was ook op deze opleiding dat ik echt in contact kwam met mijn eigen ik en dat ik toen besefte wat ik echt wilde gaan doen, n.l. klassiek homeopaat worden. Ik heb toen de 5 jarige opleiding tot Klassiek Homeopaat gevolgd en afgerond.  In die tijd heeft mijn gezin een gebarencursus gevolgd, vooral om aan tafel gemakkelijker te kunnen praten met elkaar.

Ik heb er, misschien zoals velen onder jullie, een half leven over gedaan om te worden wie ik ben en ook om trots te zijn op wie ik ben. En vooral ook om mijn eigen passie te kunnen volgen, n.l. klassieke homeopathie.

Heb je n.a.v. dit artikel vragen, schroom dan niet om contact met mij op te nemen.